Γεια σου Δημήτρη! Πάντα προσπαθώ να αρχίζω τις συνεντεύξεις με αισιοδοξία, αλλά θα το πάμε κάπως αλλιώς με όλα αυτά που συμβαίνουν και θα ρωτήσω τι ακριβώς κάνεις εσύ σε αυτή την «καραντίνα» που ζούμε τις τελευταίες μέρες…

Γεια σου Ηρώ! Να σε ευχαριστήσω καταρχάς για τη συνέντευξη και να πω πως κάνω, ότι κάνει ο περισσότερος κόσμος. Μένω όσο περισσότερο μπορώ σπίτι μου, και τηρώ τους κανόνες προστασίας και υγιεινής για όλους. Προσπαθώ να περνάω το χρόνο μου με πράγματα που δε μπορούσα να κάνω το προηγούμενο χρονικό διάστημα λόγω έλλειψης χρόνου. Να διαβάζω βιβλία, να ακούω και να παίζω μουσική, να γυμνάζομαι, να βλέπω ταινίες κτλ.
Θέλω να ελπίζω πως η επιστήμη θα κάνει σύντομα το θαύμα της και θα μας δώσει τα ανάλογα «όπλα» για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε κι αυτή τη πανδημία όπως έχει κάνει και πιο παλιά.


-Προφανώς έχουν ανασταλεί τα πάντα, έχουν χαθεί δουλειές, λεφτά και πολλά που δεν ξέρω αν θα επανέλθουν και στην προηγούμενη κανονικότητά τους όταν ξεπεραστεί αυτό… Ποια είναι η γνώμη σου;

Ναι είναι γεγονός αυτό που λες. Το χειρότερο είναι πως υπάρχουν πάρα πολλοί εργαζόμενοι ή και χρόνια άνεργοι(και στο χώρο των καλλιτεχνών εννοείται), που λόγω και της κατάστασης αυτής, δεν έχουν ούτε ένα πακέτο μακαρόνια στα ράφια τους. Το επίδομα των 800 ευρώ δυστυχώς δεν αφορά τους πάντες που πλήττονται απ’ αυτή τη κατάσταση και σίγουρα είναι πολύ περισσότεροι απ’ αυτούς που θα το πάρουν. Πολλοί συμπολίτες μας, και πριν την πανδημία, ήταν δυστυχώς σε τραγική οικονομική κατάσταση λόγω των πολιτικών που έχουν ακολουθηθεί εδώ και χρόνια απ’ όλες τις κυβερνήσεις, πόσο μάλλον τώρα στη πρωτόγνωρη αυτή κατάσταση του εγκλεισμού..
Το λιγότερο που οφείλει να κάνει η κυβέρνηση, είναι να δώσει σε όλες αυτές τις ευπαθείς οικονομικά κοινωνικές ομάδες το επίδομα αυτό, αλλά και συνολικά να σκύψει στα προβλήματα των εργαζομένων και των ανέργων, και να τους ανακουφίσει. Άμεσα.


-Επίσης θα ήθελα και λίγο το σκεπτικό σου πάνω στον κορωναιο και αν έχεις φοβηθεί κι εσύ με όλη την κατάσταση…

Προφανώς κι έχω θορυβηθεί. Έχω φοβηθεί κυρίως για τους δικούς μου ανθρώπους μην πάθουν κάτι κι όχι τόσο για μένα. Κάποιοι απ’ αυτούς, όπως οι γονείς μου, είναι και κάποιας ηλικίας. Κρατάμε όσο μπορούμε τις αποστάσεις μας για να είμαστε όσο γίνεται όλοι μας καλά. Κάποια από τα στοιχεία που έχει βγάλει στην επιφάνεια αυτή η πανδημία, είναι η πλήρης ανεπάρκεια του εθνικού μας συστήματος υγείας από την έλλειψη σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, μέχρι σε υποδομές και ιατρικό εξοπλισμό, κοκ. Ήταν βέβαια κάτι που οι περισσότεροι ήδη το γνωρίζαμε και πριν την πανδημία, πόσο μάλλον σ’ αυτές τις συνθήκες που το ζούμε τόσο έντονα και με τέτοια αγωνία. Προφανώς και παίζει σημαντικό ρόλο η ατομική ευθύνη αλλά όταν ήδη η κρατική ευθύνη είναι υπερπλήρης σε όλα της, και παράδειγμα προς μίμηση στους πολίτες.


-Περνάμε τώρα σε εσένα και για να μάθουμε ακόμα περισσότερα και φυσικά να μιλήσουμε δισκογραφικά. Η συνέντευξη αυτή θα είναι πιο αναγνωριστική, οπότε θα σε ρωτήσω και πράγματα που μπορεί να έχεις πει ξανά. Θα ήθελα να μάθω από πού είσαι, καταγωγή και πώς θυμάσαι τον εαυτό σου μικρό!

Εγώ γεννήθηκα, μεγάλωσα, και συνεχίζω να μένω στη Νίκαια του Πειραιά. Στη Κοκκινιά. Οι γονείς μου, θα μπορούσε να πει κανείς, πως συνδυάζουν δύο άκρα όσο αφορά τους τόπους γέννησης τους. Το βουνό και τη θάλασσα. Ο πατέρας μου είναι από τη Τρίπολη με προσφυγικές ρίζες από το Τσανάκκαλε(Δαρδανέλλια), και η μάνα μου είναι από ένα νησί των Δωδεκανήσων, την Κάρπαθο.
Αν και είχαμε πολλή αγάπη κι από τους δυο μας γονείς και είμαστε πολύ τυχεροί σ’ αυτόν το τομέα αληθινά(είμαστε τρία αγόρια – αδέρφια στο σύνολο), υπήρξε δυστυχώς οικονομική ανέχεια γιατί δούλευε μόνο ο πατέρας μου στην οικοδομή. Δύσκολα χρόνια, με τον περισσότερο χρόνο μας να τον περνάμε (όταν δεν πηγαίναμε σχολείο) με τη μάνα μας στο σπίτι όπου έκανε τις οικοκυρικές δουλειές. Στην πορεία κι όσο μεγαλώναμε, τις μέρες και τις περιόδους που δεν είχαμε σχολείο, μας έπαιρνε ο πατέρας μας στην οικοδομή αφενός για να βοηθήσουμε κι εμείς την οικογένεια, αφετέρου, να γίνουμε εργατικοί και χρήσιμοι άνθρωποι στην κοινωνία. Έτσι μας έλεγαν.
Κάπως έτσι ήταν τα παιδικά μου χρόνια. Με την παιδικότητα μεν της εποχής εκείνης και όλα όσα απασχολούν έναν νέο άνθρωπο σε μικρή ηλικία, αλλά παράλληλα και με την έννοια, την αγωνία, να βγει το μεροκάματο προκειμένου να βοηθήσω  και να μην επιβαρύνω τους γονείς μου.


-Επίσης… ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια, προφανώς, είναι η μουσική! Πάμε να μιλήσουμε γι’ αυτή και πώς έφτασες στο σημείο που είσαι τώρα. Πώς ξεκίνησες και θέλω να μου πεις λίγα λόγια για την όλη σου πορεία που είναι αρκετά μεγάλη και με μεγάλες συνεργασίες και τραγούδια!

Ναι, η αλήθεια είναι πως πλέον μετράω είκοσι χρόνια περίπου στο χώρο της μουσικής και του τραγουδιού, αν σκεφτείς πως ξεκίνησα να δουλεύω επαγγελματικά περίπου στα 17 μου χρόνια, όπως επίσης και γύρω στα δέκα χρόνια στο χώρο της δισκογραφίας.
Η μουσική ήταν κάτι που αγάπησα αληθινά πολύ. Με βοηθούσε να ξεχνιέμαι και να αναπτύσσομαι μέσα μου. Βέβαια, η επαγγελματική ενασχόληση μου στην πορεία προέκυψε, όταν γύρω στα 17 μου χρόνια, έτυχε να πάω να βοηθήσω τον τότε δάσκαλο μου του μπουζουκιού, όπου με έβαλαν για πρώτη φορά και να τραγουδήσω. Η αλήθεια είναι πως αποτέλεσε μεγάλο δέλεαρ το τότε λεγόμενο «νυχτοκάματο», γιατί ήταν περίπου τρεις φορές πάνω από το μεροκάματο που έπαιρνα την ημέρα όταν δούλευα στην οικοδομή. Αν και στις αρχές, λόγω της μικρής ηλικίας μου, οι γονείς μου ήταν πολύ επιφυλακτικοί στο αν θα ήταν σωστό να δουλεύω νύχτα, στην πορεία, και λόγω της αποδεδειγμένης μέχρι τότε ωριμότητας μου, με στήριξαν, μου έδωσαν την άδεια τους και πάνω απ’ όλα την αγάπη τους, για να ξεκινήσω αυτό το μεγάλο ταξίδι της μουσικής και του τραγουδιού.
Επειδή είχα, και συνεχίζω να έχω την αντίληψη πως, ό,τι αποφασίζεις να κάνεις στη ζωή, ό,τι κι αν είναι αυτό, οφείλεις να το κάνεις όσο πιο καλά μπορείς, κι αφού ήδη τραγουδούσα σε διάφορα ταβερνάκια στη Νίκαια και στον Κορυδαλλό, αποφάσισα να πάω τότε στο Εθνικό ωδείο στη πλατεία Βάθης, όπου και σπούδασα φωνητική με την αγαπημένη μου δασκάλα, την Άννα Διαμαντοπούλου.
Έχω όντως τη χαρά να μετράω πολλές και σημαντικές συνεργασίες μετά από τόσα χρόνια στο τραγούδι. Τι να πρωτοθυμηθώ αληθινά. Μία από τις πρώτες μου συνεργασίες ήταν με την Πόλυ Πάνου, στην πορεία έτυχε να δουλέψω στο Φαληρικό στις Τζιτζιφιές με τον Γιάννη Καραμπεσίνη, μετά με την Γλυκερία όπου η συνεργασία μας κρατάει χρόνια και ανά χρονικά διαστήματα βρισκόμαστε στην ίδια σκηνή. Έχω τη χαρά να έχω πει κι ένα ντουέτο μαζί της σε ποίηση Φώντα Λάδη και μουσική Δημήτρη Λάγιου, το «Τα μάτια σου που κλαίνε». Επίσης έχω συνεργαστεί με την Ελένη Βιτάλη, τον Δημήτρη Μητροπάνο και πριν σχετικά λίγο καιρό με τον πολύαγαπημένο όλων μας Θάνο Μικρούτσικο.


-Και μετά από αυτή τη σύντομη διαδρομή πάμε τώρα στον τρίτο σου δίσκο «όσα ονειρευτήκαμε». Βλέπουμε τρομερά ονόματα σε αυτό το δίσκο που κυκλοφορεί από τη Minos Emi… Πες μου όλη του την ιστορία και πώς έφτασε να τον ακούμε τώρα εμείς και εάν θες δύο λόγια για το Θάνο Μικρούτσικο που δεν είναι πια κοντά μας…

Ναι, είναι μια πολύ ευχάριστη για μένα στιγμή αυτή η δισκογραφική δουλειά, που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό από τη Minos EMI. Μια δισκογραφική δουλειά που στο επίκεντρο της έχει τους στίχους, την ποίηση του Άλκη Αλκαίου, εκτός από ένα τραγούδι, που τους στίχους υπογράφει ο Γρηγόρης Λιάρος (αδερφός του Άλκη Άλκαίου).
Συνθέτες σ’ αυτή τη δισκογραφική δουλειά είναι ο αείμνηστος Θάνος Μικρούτσικος, ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο Θύμιος Παπαδόπουλος και ο Μανόλης Ανδρουλιδάκης. Αποτελείται από δέκα στο σύνολο τραγούδια εκ των οποίων τα πέντε είναι καινούργια και τα υπόλοιπα πέντε, επανεκτελέσεις.
Αφορμή για τη δουλειά αυτή υπήρξε η συνεργασία μου με τον Θάνο, το καλοκαίρι του 2018 στα φεστιβάλ της ΚΝΕ, σε αφιερώματα που έγιναν στη ποίηση του Γιάννη Ρίτσου. Στην αρχή, μετά κι από συζητήσεις που κάναμε με τον Θάνο, η ιδέα ήταν να ξαναπώ κάποια δικά του παλιά τραγούδια, που όντως περιλαμβάνονται μέσα στο cd αυτό, και αυτά είναι το «Όσο κρατάει ένας καφές» και το «Μια παλιά φωτογραφία». Αφού ολοκληρώθηκαν εν πρώτοις αυτά τα δύο τραγούδια, το ένα έφερε τ’ άλλο, προστέθηκαν κι άλλα τραγούδια σε ποίηση πάντα Άλκη Αλκαίου, τα οποία μελωποιήθηκαν από το Θύμιο Παπαδόπουλο και το Μανόλη Ανδρουλιδάκη. Ο Μίλτος, μου πρότεινε να πω κάποια παλιά επίσης δικά του αγαπημένα τραγούδια που όντως έτσι κι έγινε, μέχρι που, αποκορύφωμα όλης αυτής της διαδικασίας – δημιουργίας του cd αυτού, ήταν το καλοκαίρι του 2019, όταν ο Θάνος, μου έκανε την τιμή να μου δώσει δύο νέα του τραγούδια, πάντα σε ποίηση Άλκη Αλκαίου.
Είναι πολύ τιμητικό να τραγουδάς ποίηση Άλκη Αλκαίου, πόσο μάλλον όταν αυτή, τη ντύνουν με τη μουσική τους, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο Θύμιος Παπαδόπουλος και ο Μανόλης Ανδρουλιδάκης.
Δυο λόγια για τον Θάνο. Εμένα, αν και το χω ξαναπεί (και θα το λέω όσο ζω..), παρόλο που η γνωριμία μας κι η καλλιτεχνική μας συνεργασία δεν διήρκεσε χρονικά πολύ, μου φέρθηκε αληθινά σαν να ήταν πατέρας μου.  Με γενναιοδωρία σε λόγια κι έργα, με περίσσια κι αληθινή αγάπη κάνοντας μου τη μεγαλύτερη για μένα τιμή που θα μπορούσε να μου κάνει. Να μου εμπιστευτεί παλιά και νέα του τραγούδια όπως και να τραγουδήσω μαζί του επί σκηνής.
Μεγάλη αληθινά παρακαταθήκη, που ελπίζω να φανώ αντάξιος της στο πέρασμα του χρόνου.


-Νιώθεις τυχερός με όλες αυτές τις συνεργασίες;

Πολύ τυχερός νιώθω γι’ αυτές όλες τις συνεργασίες. Νιώθω όμως επίσης και μεγάλο βάρος, για τη συνέχεια των καλλιτεχνικών μου κινήσεων, γιατί θέλω να ανταποκρίνονται στην τιμή που μου έκαναν αυτοί οι μεγάλοι δημιουργοί.


-Να πιαστούμε λίγο από μερικούς τίτλους τραγουδιών σου και να βγάλουμε ερωτήσεις που μου αρέσει πολύ … «όσα ονειρευτήκαμε»… Ονειρεύεσαι; και τελικά πόσο δύσκολα γίνονται στις μέρες τα όνειρα πραγματικότητα;

Δε νομίζω πως αξίζει ή έχει κάποιο νόημα η ζωή χωρίς τ’ όνειρο. Είναι πολύ σημαντικό να θέτεις στόχους που ενδεχομένως τη δεδομένη στιγμή μπορεί να φαντάζουν άπιαστοι ή στη σφαίρα του ονείρου και να παλεύεις γι’ αυτούς. Το όνειρο είναι πολλές φορές το κίνητρο εκείνο που σε κάνει να εξελίσσεσαι και να αναπτύσσεσαι στον τομέα που εσύ θέλεις. Τ’ όνειρο δημιουργεί αγάπη, η αγάπη θέληση για αγώνα κι ο αγώνας φέρνει τα όποια θετικά ή αρνητικά αποτελέσματα στη ζωή μας.
Ναι είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου, ιδίως στις μέρες μας που πολύς κόσμος παλεύει για τα απολύτως απαραίτητα προκειμένου να επιβιώσει. Από την άλλη πάντα έχω οδηγό ένα αγαπημένο στίχο του Γιάννη Ρίτσου σ’ ότι αφορά τις δυσκολίες στη ζωή.
«Κάποτε θ’ ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου. Μην ξεχνάς. Περπάτα».
 
-«παλιό σημάδι». Όλοι έχουμε σημάδια πάνω μας… Εσύ έχεις κάποιο που σε συντροφεύει ακόμα και σήμερα;

Εννοείται πως έχω «παλιά σημάδια», πολλά κιόλας, και τα κουβαλάω συνέχεια μαζί μου. Είναι σαν τις σχέσεις κι αυτά. Με ταλαιπωρούν και τα ταλαιπωρώ. Συνεχίζει ο Αλκαίος στο ίδιο δημιούργημα του και λέει, «θέλει μαχαίρι για να σβήσει ο καημός». Κι έτσι είναι νομίζω. Ένα παλιό σημάδι για να σταματήσει να σε ενοχλεί, οφείλεις καταρχάς να το δεις κατάματα όσο κι αν πονάει, να το φροντίσεις να επουλωθεί, αλλά παράλληλα να μην προσηλωθείς κι εξ ολοκλήρου σ’ αυτό γιατί άθελα σου θα του δίνεις μόνιμα «τροφή» για να σε ενοχλεί. Δύσκολο γενικά να απαλλαγείς απ’ τα «παλιά σημάδια»..

-«μια παλιά φωτογραφία»… Είσαι από τους ανθρώπους που αναπολούν κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες; ή προσπαθείς να σκέφτεσαι το μέλλον και ό,τι πέρασε, ανήκει μόνο στο παρελθόν;

Δεν είμαι από κείνους που σιχτιρίζουν το παρελθόν τους, χωρίς να σημαίνει πως μ’ αρέσει και να διατηρώ επαφή μαζί του. Νομίζω πως αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να συμφιλιωθείς με τον εαυτό σου και να μπορέσεις να κάνεις και την αυτοκριτική σου σωστά. Αν ήταν κάτι που με πόνεσε πολύ, κοιτάω να το αντιμετωπίσω βλέποντας το με τρίτο, όσο γίνεται, μάτι, να προσπαθήσω να το ξεπεράσω κι αν αυτό δε μπορεί να συμβεί, το αφήνω τότε στην άκρη χωρίς να ασχολούμαι άλλο μαζί του και δίνω έμφαση πλέον στο κυνήγι του ονείρου μου. Κι έτσι προχωράει κι η ζωή. 


-Τι είναι αυτό που σου αρέσει περισσότερο στη  ζωή και τι είναι αυτό που σε χαλάει; Κυρίως θα λέγαμε στους ανθρώπους και τις ανθρώπινες σχέσεις…

Μου αρέσει η ανθρωπιά στον άνθρωπο, να προβληματίζεται στο πως θα μπορούσε σήμερα ο άνθρωπος να ζήσει με βάση τις τεχνολογικές εξελίξεις και την ανάπτυξη της επιστήμης, να προβληματίζεται κοινωνικά, να σκέφτεται τι ‘ναι κείνο που φταίει και τόσος κόσμος σε όλο τον πλανήτη δεν έχει ούτε καν τα απαραίτητα. Έτσι μ’ αρέσει να είναι ο άνθρωπος και η σχέση του με το κόσμο. Ουσιαστικά κοινωνικός κι όχι παρτάκιας.

-«όσο κρατάει ένας καφές». Που η αλήθεια είναι θα αργήσουμε να πιούμε με τους φίλους μας… αλλά τι τύπος είσαι εσύ; της παρέας ή προτιμάς και τη μοναχικότητα ; ξέρεις, σπιτόγατος…

Νομίζω πως είμαι ως επί το πλείστον μοναχικός ως άνθρωπος, χωρίς να μ’ αρέσει κι η μοναξιά όμως.
Δύσκολος συνδυασμός και για μένα αλλά και για τους δικούς μου μάλλον ανθρώπους.
Παρ’ όλα αυτά, όσοι με γνωρίζουν και αληθινά με αγαπάνε, είναι δίπλα μου όποτε τους χρειαστώ, όπως είμαι κι εγώ εννοείται σε οτιδήποτε με χρειαστούν.

-Και τέλος θα συνδέσω την ερώτηση αυτή με το «σταυρόλεξο». Το οποίο μας αρέσει να λύνουμε όταν καθόμαστε σπίτι… τι κάνεις στον ελεύθερο σου χρόνο και θα ήθελα να μου πεις κάτι πολύ ωραίο που θυμάσαι με την παρέα σου και δεν θα το ξεχάσεις ποτέ. Κάποια εκδρομή, κάποιο ευτράπελο…

Τον ελεύθερο μου χρόνο, που πλέον λόγω και της πανδημίας είναι άπλετος, παίζω και ακούω μουσική, κάνω γυμναστική εκτός κι εντός σπιτιού, βλέπω ταινίες, διαβάζω βιβλία κι εφημερίδες, ασχολούμαι με τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης κοκ. Παρεμπιπτόντως τελευταία, πέρα από την ομάδα μου στο fb, το προφίλ μου στο Instagram και το κανάλι μου στο Youtube, εγκαινιάσαμε μια νέα ομάδα στη νέα σχετικά πλατφόρμα του Viber.
Κάνοντας λοιπόν αναζήτηση σε ένα απ’ όλα αυτά τα ψηφιακά μέσα, μπορεί ο καθένας να επικοινωνήσει μαζί μου.
Θυμάμαι λοιπόν παλιά, σε μια συναυλία που είχαμε κάνει ένα καλοκαίρι με κάτι φίλους στις Σπέτσες, όταν τελείωσε, κάναμε το γύρο του νησιού με κάτι νοικιασμένα μηχανάκια και με το που βρήκαμε ερημική παραλία κάναμε βραδινό μπάνιο. Παγώσαμε μέχρι να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο και την επόμενη μέρα ήμασταν σχεδόν όλοι μας άρρωστοι, αλλά θα ‘ναι κάτι που θα το θυμάμαι για πάντα.

-Αν μπορούσες να μου πεις έναν στίχο από αυτά τα ωραία τραγούδια, που σε χαρακτηρίζει αυτή την περίοδο, ποιος θα ήταν;

«Μα όσα ονειρευτήκαμε, δεν έχουν γεννηθεί».


-Δισκογραφία… Θα λέγαμε ότι δεν υπάρχει πλέον η έννοια όπως υπήρχε κάποτε… Πώς τα βλέπεις στη χώρα μας… Εγώ θα έλεγα ότι είναι αρκετά δύσκολα. Τελικά υπάρχει νόημα, να το πω κάπως έτσι, στην κυκλοφορία ενός άλμπουμ; Δυστυχώς, ζούμε στην εποχή του
single.. και οι πωλήσεις έχουν πέσει δραματικά…

Είναι όντως πολύ δύσκολα τα πράγματα στη χώρα μας για τη δισκογραφία κι απ’ όσο προλαβαίνω να παρακολουθήσω, παρόμοια είναι και στο εξωτερικό. Λόγω του χαμηλού ποσοστού κερδών για τις δισκογραφικές εταιρείες, έχουν μειωθεί δραματικά οι παραγωγές νέων άλμπουμ. Οι καλλιτέχνες αδυνατούν οικονομικά να στηρίξουν τις νέες τους παραγωγές κι έτσι έχει φτάσει μπορούμε να πούμε σ’ ένα αδιέξοδο όλο αυτό.
Παρ’ όλα αυτά πάντα θα υπάρχει νόημα να συνεχίσουμε να παλεύουμε και να βγάζουμε όσο μπορούμε νέα πράγματα, νέα τραγούδια, νέα ταλέντα κοκ.. Δε θα σταματήσει η ζωή, θα το βρει το δρόμο της. Κι άλλοτε υπήρχαν στην ιστορία ανάλογα τέλματα, παρ’ όλα αυτά η ιστορία και η ανθρωπότητα προχώρησε. Το ίδιο πιστεύω θα κάνει και τώρα.


-Επίσης να πούμε ότι κάποιοι σε έμαθαν μέσα από τη συμμετοχή σου στο
Rising Star… Ένα τηλεπαιχνίδι που ακούστηκε αρκετά… Τελικά είναι ευχή ή κατάρα το να βγαίνεις πρώτος; Γιατί πραγματικά παρακολουθώ όλα τα άλλα παιδιά ή πολλά από αυτά να κάνουν πράγματα και τους νικητές όχι…

Δεν πιστεύω τόσο σε ευχές και κατάρες. Νομίζω πως η πορεία μας στα πράγματα κρίνεται από τις επιλογές μας διαχρονικά. Θέλει κόπο και αγώνα για να καταφέρεις κάτι τόσο σημαντικό στη ζωή σου όπως πχ είναι μια καριέρα. «Του παράδεισου ο δρόμος απ’ τη κόλαση περνά», λέει ο Αλκαίος, κι έτσι τελικά είναι. Τα talent show είναι ένας ακόμα σταθμός για μας τους καλλιτέχνες, δεν είναι το τέρμα.


-Εσένα σε βοήθησε στην πορεία σου ή μετάνιωσες για την επιλογή του να πας; Γιατί τελικά βοηθάει μόνο μερικούς ανθρώπους και αυτοί είναι της κριτικής επιτροπής… Όλα τα φώτα εκεί… και όχι στους διαγωνιζόμενους…

Εμένα τη δεδομένη στιγμή με βοήθησε γιατί προέκυψε τότε και η δισκογραφική μου δουλειά απ’ τη Heaven, μια δουλειά που είχα έτοιμη πριν πάω στο Rising star με επανεκτελέσεις, όλες σε ποίηση Φώντα Λάδη, και σε μουσικές Μάνου Λοΐζου και Δημήτρη Λάγιου. Μια ακόμα δουλειά για την οποία είμαι αληθινά πολύ περήφανος.|
Έτσι, συνέπεσαν τότε, η προβολή μου μέσα απ’ το παιχνίδι, όπως και η κυκλοφορία τότε του νέου μου άλμπουμ.


-Πώς επιλέγεις τα τραγούδια που θα τραγουδήσεις και πώς μελετάς τα επόμενα βήματά σου;

Είναι σύνθετο θέμα για μένα η επιλογή ενός τραγουδιού. Ο στίχος του θέλω να συνδυάζει την ποιότητα αλλά παράλληλα να είναι απλός και λαϊκός, όπως επίσης, παρόμοια χαρακτηριστικά θέλω να έχει και η μελωδική – ενορχηστρωτική του δομή.
Το καλοκαίρι θα κάνω συναυλίες ανά την Ελλάδα κι όσο για τα επόμενα βήματα, κάνω πάντα έναν αυτοπροσδιορισμό για το που είμαι τη δεδομένη στιγμή, και με βάση τ’ όνειρο μου, συνεχίσω να βαδίζω προς τα κει.

 -Και λίγο πριν το τέλος θέλω μερικές γρήγορες ερωτήσεις. Πότε καταλαβαίνεις ότι είσαι ερωτεύμενος;

Όταν ξεχνάω μέχρι και πως με λένε, τότε υπάρχει πρόβλημα σοβαρό…


-Τι είναι αυτό που θα προσέξεις πρώτα και θα σε κεντρίσει σε έναν άλλον άνθρωπο;

Εκτός από το παρουσιαστικό, η συμπεριφορά του.


-Αγαπημένο χρώμα… Αγαπημένη ταινία… Αγαπημένο φαγητό… Αγαπημένος προορισμός!

Το κόκκινο, το πράσινο μίλι, μακαρούνες (ένα παραδοσιακό φαγητό της Καρπάθου), ο άνθρωπος μου.


-Κλείνοντας θα ήθελα να μάθω τι άλλο να περιμένουμε από εσένα και να μας δώσει μια ευχή μέσα από την καρδιά σου!


Από μένα να περιμένετε, παρόμοιες μουσικές και συνεργασίες ανάλογες μ’ αυτές που ήδη έχω κάνει με μια τάση πάντα εξέλιξης, και σας εύχομαι αληθινά μέσα από τη καρδιά μου, υγεία, μακριά από τις πολυκοσμίες λόγω κορονοϊού, επιτυχία στο site σας και καλή δύναμη!
Μένουμε σπίτι! Μένουμε δυνατοί!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here