Νικηφόρε! Πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία φορά που βρεθήκαμε, οπότε θα έχουμε να πούμε και πολλά. Πώς περνάει μέχρι στιγμής το καλοκαίρι σου;

Γεια σου Ηρώ! Κοίταξε, το να χαλαρώσω το καλοκαίρι, γινόταν πριν ξεκινήσω τη δουλειά. Τώρα είτε καλοκαίρι, είτε χειμώνας, για μένα πρώτα είναι η δουλειά. Αλλά και πάλι είναι η ευχαρίστησή μου, οπότε δεν το σκέφτομαι έτσι. Δηλαδή αν τελειώσει το καλοκαίρι και δεν έχω κάνει μπάνια, αλλά τα πράγματα στη δουλειά μου είναι καλά, δεν με πειράζει. Και πόσο μάλλον όταν από τη νέα σεζόν θα ξεκινήσω πάλι να τραγουδάω κάπου. Αυτό εμένα μου δίνει τεράστια χαρά, γιατί πάντα είναι ένα νέο ξεκίνημα.

Οπότε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη ευτυχισμένος…

Είμαι πολύ ευτυχισμένος και θα σου έλεγα ότι είμαι και στα καλύτερά μου. Εδώ στο Ποσειδώνιο πηγαίνουμε υπέροχα, ο κόσμος μας έχει αγκαλιάσει, τα τραγούδια μου κάνουν επιτυχία χάρη στον κόσμο που τα στηρίζει και τα αγαπάει, οπότε δεν θα μπορούσα πραγματικά να ζητήσω κάτι άλλο. Είμαι πλήρης.

Πριν περάσουμε όμως στο δια ταύτα και ξετυλίξουμε όλο το κουβάρι, θα ήθελα να μου πεις ένα καλοκαίρι που θυμάσαι πολύ έντονα κι είχες περάσει υπέροχα.

Θα σου πω σίγουρα από τα πιο όμορφα καλοκαίρια, ήταν στις αρχές όταν δεν δούλευα και ήμουν πιο μικρός, στη Ρόδο. Ήταν πιο ξέγνοιαστα. Ένα τρελό καλοκαίρι όμως που θυμάμαι όταν είχα πάει διακοπές μία φορά με τους φίλους μου. Τρεις μέρες στη Σύρο και άλλες πέντε στην Πρέβεζα στα μέρη μου. Τα είχαμε γυρίσει όλα. Από τη Λευκάδα μέχρι τα Σύβοτα και τα Ιόνια Νησιά. Αυτό που θα μου μείνει όμως, είναι στη Σύρο, που κοντέψαμε να ρίξουμε ένα αυτοκίνητο στο γκρεμό. (γέλια) Εκεί ήταν πολύ στενοί οι δρόμοι και ποτέ δεν ξέρεις πότε θα φύγεις κάτω, αν κάνεις μία λάθος κίνηση. Πήγε, λοιπόν να το ξεπαρκάρει ένας από την παρέα και κοντέψαμε να φύγουμε στο κενό! (γέλια) Το κορυφαίο όμως είναι ότι έξω, ήταν άλλος φίλος μας, που έδινε οδηγίες! (γέλια)

Περνάμε όμως στο φετινό καλοκαίρι και σε βρίσκει σε ένα εξαιρετικό σχήμα και σε συνεργασία με τον Πάνο Κιάμο…

Δεν μπορώ να πω τίποτα λιγότερο από ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κόσμο, γιατί περνάει συνεχώς και μας στηρίζει στο Ποσειδώνιο. Περνάει καλά, διασκεδάζει κι αυτό φαίνεται. Οπότε εμείς επιτύχαμε το στόχο μας. Προσωπικά, οφείλω κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Πάνο, γιατί μου έδωσε ζωτικό χώρο σε αυτό το σχήμα και αυτό με βοήθησε να δείξω στον κόσμο τι μπορώ να κάνω. Είναι μία εκπληκτική συνεργασία. Όπως και για την επιχείρηση να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και στον κ.Κοντόπουλο που μου δείχνει εμπιστοσύνη.

Εδώ πέρα όμως ακούγεται πέραν της δικής σου επιτυχίας, “Σαν αλήτης”, ακόμα μία που τιτλοφορείται “Θέλω να σε ξαναδώ” (γέλια) Θα μπορούσες να το είχες πει εσύ αυτό;

(γέλια) Δεν είναι στα μέτρα μου. Είναι ιδιαίτερο κομμάτι και θεωρώ ότι αν το έλεγε άλλος τραγουδιστής, δεν θα το απογείωνε όσο ο Πάνος. Έχει γίνει massive hit!

Έχουν περάσει 8 χρόνια από το ξεκίνημά σου. Πόσο πολύ έχεις αλλάξει εσύ;

Κοίταξε, γενικότερα οι πρώτες απόπειρες όσον αφορά το ρεπερτόριο μου ήταν στο πιο ελαφρύ, στο πιο μοντέρνο. Μεγαλώνοντας έχουν αλλάξει τα βιώματά μου, ο τρόπος σκέψης μου, ο τρόπος που τραγουδάω. Εκφράζομαι μέσα από πιο λαϊκά μουσικά μονοπάτια κι ο στίχος σοβαρεύει κι αν θες “αντρεύει”.

Θέλω να πιαστούμε λίγο από τους τίτλους των τριών τελευταίων τραγουδιών. “Άσπρο Πάτο”. Γενικότερα εσύ είσαι έτσι στη ζωή σου; Προχωράς αμέσως;

(γέλια) Όχι καθόλου, το ακριβώς ανάποδο! Είναι θέμα ανθρώπου, άλλοι έχουν τη δυνατότητα να πουν αμέσως τέλος και να προχωρήσουν, άλλοι είναι πιο συναισθηματικά δεμένοι με καταστάσεις, με πρόσωπα, με στιγμές. Οπότε μένουν και επιμένουν και δυσκολεύονται στο να προχωρήσουν. Αλλά όσο ασχολείσαι με κάτι που έχει τελειώσει, πονάς και περισσότερο. Παιδεύεις τον εαυτό σου, φθείρεσαι και αφήνεις πίσω σου σημαντικά πράγματα, όπως η δουλειά σου, η οικογένειά σου, οι φίλοι σου.

Περνάω τώρα στο “Ο άντρας που ξέρεις”. Το τραγούδι λέει χαρακτηριστικά ότι “ξεχνά το όνομά του”… Οπότε είπαμε, δεν είσαι έτσι (γέλια)

Λέει όμως χαρακτηριστικά ‘Έλα όποτε θέλεις, κάνε μου κακό” (γέλια) οπότε σημαίνει, την περιμένεις και σε τρώει το μέσα σου να πονέσεις (γέλια) Δίνομαι 100% και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Λειτουργεί το συναίσθημα της παρόρμησης. Με αυτό λειτουργώ κι ό,τι γίνει!

Πες μου τώρα την ιστορία του ολοκαίνουργιου “Σαν αλήτης”

Αυτό το τραγούδι το έχω στα χέρια μου ένα χρόνο. ήταν σίγουρο ότι θα βγει, απλώς περίμενα την κατάλληλη στιγμή. Είναι σε μουσική Γιάννη Φρασέρη και μουσική Γρηγόρη Βαξεβανέλη. Με το Γιάννη έχουμε κάνει και στο παρελθόν ακόμα μία επιτυχία το “Σαν τα μάτια σου”. Ο κόσμος έδειξε να το αγαπάει από την πρώτη κιόλας στιγμή και πάει πολύ καλά και στο διαδίκτυο, αλλά και ραδιοφωνικά. Εύχομαι να συνεχιστεί αυτό!

Υπάρχει κώδικας συγκεκριμένος τελικά στην επιτυχία;

Δεν υπάρχει συνταγή, αλλά αν την ήξερα, θα την πουλούσα πολύ ακριβά! (γέλια) Ενστικτωδώς πάω με τραγούδια που αρέσουν σε εμένα πρώτα από όλα και πιστεύω ότι θα αρέσουν και στο κοινό. Είναι μία μέση λύση, για να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι (γέλια) Γιατί μετράει πολύ κι η δυναμική του καλλιτέχνη. Ξέρω τι μου γίνεται και στη φάση που είμαι, ακόμα χτίζω. Δεν είμαι στη φάση που θα “αναγκάσω” τον κόσμο να ακούσει κάποια πράγματα. Μπορώ να προτείνω, γι’αυτό και όπως σου είπα, βρίσκω μία μέση λύση. Θέλω να εκφράζεται μεγάλη μερίδα κόσμου κι όχι μικρή.

Ο κόσμος χρειάζεται πάντα την “καψούρα” πιστεύεις στα τραγούδια;

Τη χρειάζεται και θα τη χρειάζεται πάντα. Θεωρώ ότι όταν ο άνθρωπος είναι καλά στην προσωπική του ζωή, ακούει περισσότερο τη μουσική. Όταν δεν είναι, ακούει πάρα πολύ το στίχο και σε όλα τα τραγούδια εκφράζεται μέσα από αυτόν.

Έχεις αρκετή εμπειρία, αλλά αυτό που θέλω να σε ρωτήσω, είναι αν έχεις ακόμα άγχος όταν ανεβαίνεις στη σκηνή… 

Η αλήθεια είναι ότι, όχι, δεν έχω άγχος όταν ανεβαίνω στη σκηνή. Έχω περισσότερη ανυπομονησία, η οποία μου δημιουργεί και νευρικότητα! Δεν μπορώ καθόλου το περίμενε (γέλια) Θέλω να βγω και να νιώσω υπέροχα. Πιο πολύ άγχος θα έχω όταν θα κυκλοφορήσω ένα τραγούδι, το πώς θα πάει, αν θα αρέσει κτλ.

Τι είναι αυτό που θα σου προκαλέσει άγχος όμως στη ζωή σου, αν όχι αυτό; 

Τα πάντα! Είμαι ένα “άγχος” από μόνος μου. Δεν μπορώ να κοιμηθώ καλά γιατί σκέφτομαι, ξυπνάω νωρίτερα από ότι πρέπει, γιατί πάλι σκέφτομαι (γέλια) Η δουλειά μας είναι και δύσκολη και υπάρχει κι ανταγωνισμός, αλλά υπάρχει κι ο αστάθμητος παράγοντας, που είναι ο κόσμος, οπότε το περισσότερο άγχος, “πέφτει” προς τα εκεί, όσον αφορά το αν αυτό που θα κάνεις, θα του αρέσει.

Τι θα μπορούσες να μου πεις για τη δισκογραφία του σήμερα; Υπάρχει ή όχι τελικά; 

Υπάρχει μόνο σε ψηφιακή μορφή πια, στο Youtube, στα iTunes, στο Spotify. Με αυτό τον τρόπο όμως έχει δοθεί ευκαιρία με αρκετούς τρόπους να προωθήσουν τη δουλειά τους και να δείξουν τι έχουν και νέοι καλλιτέχνες. Από την άλλη όμως “φθείρεται” το υλικό αυτό, γιατί όταν με ένα κλικ μπορεί κάποιος να ακούσει τη μουσική, δεν θα δώσει τόση σημασία στο υλικό, θα το περάσει με μία ελαφρότητα και θα κρίνει με μία γρήγορη ακρόαση, αν κάτι είναι τέλειο ή χάλια. Γιατί εδώ στην Ελλάδα έχουμε και ακραίες απόψεις και εκτιμήσεις γι’αυτό που ακούμε, όπως και για πολλά άλλα πράγματα. Είμαστε του ύψους ή του βάθους. Ακόμα και τα CD όταν κυκλοφορούν μέσω εφημερίδας και είναι σχεδόν τσάμπα, δεν ξέρεις αν ο άλλος το πάρει, το ακουμπήσει πάνω σε ένα τραπεζάκι και βάλει πάνω τον καφέ του. Ή αν στην τελική, βάλει να το ακούσει και ποτέ. Άρα έτσι ευτελίζεται το προϊόν. Παλιά αγόραζες το δίσκο και τον άκουγες προσεκτικά, ξανά και ξανά.

Αναπολείς το παρελθόν καθόλου; 

Έχω ωραίες αναμνήσεις από το παρελθόν, αλλά προσπαθώ να ζω με αυτό που μου δίνεται. Δεν πρέπει να κοιτάμε πίσω. Πρέπει να αξιολογούμε και να αρπάζουμε οποιαδήποτε ευκαιρία μας δίνεται τη συγκεκριμένη στιγμή. Να χρησιμοποιούμε το παρελθόν ως μία ωραία ανάμνηση κι ως εμπειρία και να προχωράμε δουλεύοντας μπροστά και ζώντας στο τώρα.

Το χρόνο τον φοβάσαι; 

Αρκετά θα σου έλεγα. Φοβάμαι το θάνατο, φοβάμαι το χρόνο που περνάει. Νιώθω ότι μεγαλώνω κι εγώ σιγά, σιγά και θέλω να κάνω αρκετά πράγματα και να αρπάξω από τα μαλλιά την ευκαιρία που μου δίνεται, ώστε να κάνω αυτά που έχω στο μυαλό μου.

Και τέλος θα ήθελα να κλείσουμε με μία ερώτηση σχετικά με τα talent shows, μιας κι εσύ είχες συμμετάσχει στο παρελθόν σε ένα. Ποια είναι η γνώμη σου σχετικά με αυτό και γιατί όλοι επιλέγουν να πηγαίνουν εκεί; 

Δεν ξέρω να σου πω ακριβώς, αλλά νιώθω ότι ο καθένας ζει με την ελπίδα ότι θα είναι ο τυχερός από όλους αυτούς και θα κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις και όντως μπορεί να βγει, άσχετα που η λογική λέει ότι δεν θα συμβεί τίποτα απολύτως. Δεν μπορείς όμως να πεις σε κάποιον που ονειρεύεται να μη κάνει αυτό το βήμα. Σε κάποιον μπορεί να βγει, όπως κι έχει γίνει, οπότε καλά κάνει και πάει να διεκδικήσει τις πιθανότητές του. Προσωπικά θα το ξανάκανα! Και πόσο μάλλον αν ζεις και σε μία τέτοια εποχή, που δεν έχεις και πολλές ελπίδες. Στη δικιά μας εποχή, πριν από 8 χρόνια, ήταν και λίγο καλύτερα, όπως και παλιότερα ήταν τέλεια σε σχέση με τώρα.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here